Blog Title: Hondenwerk

Basco in de zorg…

Al mijn leven lang hebben dieren een belangrijke plaats in mijn leven gehad. In mijn tienertijd werd ikzelf vergezeld door een konijn die mijn steun en toeverlaat was en mijn geheimen en verdriet met mij deelde. Ook nu binnen mijn eigen gezin zie ik hoe belangrijk een dier kan zijn.  

De kinderen leren (van) de honden wat mag en wat niet en hierin duidelijk te zijn op gepaste wijze, leren grenzen aangeven en hoe ze ervoor kunnen zorgen dat de honden ook daadwerkelijk naar ze luisteren, leren rekening te houden met de grenzen van het dier, leren verantwoordelijk te zijn voor het dier en hoe er goed voor gezorgd wordt, belangrijke sociale vaardigheden voor het dagelijks leven! De honden zijn hun speelkameraad, maar bieden ook rust, ontspanning en ook troost.  

Door mijn werk binnen de psychiatrie en wat ik meemaak rond mijzelf in het leven zowel binnen en buiten het gezin, ervaar ik dat dieren een positieve rol kunnen spelen in moeilijkere tijden. Dit zette mij aan het denken en ben mij gaan verdiepen in het thema    “ therapiehonden”.  

Tegenwoordig worden er van steeds meer honden gebruik gemaakt binnen zorginstellingen en scholen voor verschillende doeleinden. En sinds ongeveer een jaartje is onze Basco daar één van. Basco gaat regelmatig mee naar mijn werk als therapiehond en doet daar erg veel goeds! Hij zorgt ervoor dat hij contact maakt met iedereen, het maakt niet uit hoe de mensen zich gedragen of hoe ze er uit zien, hij vind ze altijd aardig en heeft altijd een luisterend oor! Hij zorgt voor een goed evenwicht binnen de groep, zorgt voor ontspanning of juist voor activiteit, zorgt voor troost en zorgt dat mensen die hun gevoel niet kunnen uiten dit ineens wel kunnen…..En Basco? Die vind het beregezellig en reuzevermoeiend……!!!! 

Lessen van honden

Tijdens een trainingsavond van de reddingshonden zag en hoorde Sora twee honden die elkaar lieten weten dat ze elkaar niet aardig vonden. Sora werd onzeker en vluchtte gelijk de auto in met haar staart naar beneden. Sora houd niet van ruzie of onenigheid en wordt daar vreselijk onzeker en gespannen van. De hele avond verder tijdens de training merkte ik aan haar dat zij anders was dan anders, probeerde zichzelf weer te ontspannen en steun te zoeken door bijvoorbeeld bij de slachtoffers onder het zeiltje te kruipen of hen helemaal af te likken……niet helemaal de bedoeling!!

Ik ben hier over na gaan denken en herkende mijzelf in mijn eigen hond….ook ik hou niet van ruzie en kan daar ontzettend onzeker en gespannen van worden en ook bij mij kan het een poos duren  totdat dit weer is hersteld. En ik moest gelijk denken aan het boek van Bets Engel, “ lessen van honden” . Een geweldig boek waar ik van alles in herkende. Wij mensen kunnen veel leren over onszelf als we goed naar onze honden kijken…….                                                        

Click2Calm……het werkt echt!

Ik zal de resultaten tot nog toe eens op een rijtje zetten die ik met Lucky hebt bereikt in de tijd die ik met hem samen ben. We zijn nu inmiddels 2 en een half jaar samen waarvan ik ongeveer 2 jaar intensief bezig ben met hem en zijn gedrag.   

Resultaat tot nog toe:

• Reageert nog weinig op mensen als het donker is.
• Luuk staat vaker ontspannen te kijken.
• Is attenter op mij, kijkt vaak naar me als we wandelen en loopt niet meer aan het einde van de lijn.
• Ook in huis is Luuk meer op mij gericht ( anders dan voorheen), is ontspannender en vrolijker in huis, kwispelt blij als hij een van ons ziet.
• Luuk gaat wat vaker plassen onderweg, tilt heel af en toe zijn poot op. Heeft veel meer belangstelling voor luchtjes als hij alleen met me meeloopt. Heeft een keer gekrabd met zijn achterpoten nadat hij gepoept had! Bijzonder!
• Afstand houden is nog steeds erg belangrijk. Om dan Luuk rustig te laten kijken naar de honden. Luuk kan inmiddels wel blijven meelopen terwijl we een andere hond passeren, maar dit ligt aan hoe de andere hond zich gedraagt, als dit te moeilijk is dan laat ik Luuk zitten wat kalmerend voor hem werkt, dan kan hij even rustig kijken.
• Op straat passeren blijft Lucky moeilijk vinden maar heeft hier zelf ook oplossingen voor gezocht, namelijk in de vorm van kijken of hij iets van mij krijgt of zelf ergens gaan snuffelen alsof er iets reuze interessants ligt daar…of uit zichzelf een boog nemen zodat de afstand tot de andere hond wordt vergroot
• Als hij losloopt en er komt een andere hond aan die ik ruim van te voren zie aankomen click ik of roep ik hem en komt Lucky gelijk naar mij toe om iets te halen of om met me te spelen totdat de andere hond weer weg is.
• Ik kan met andere honden gaan wandelen mits ze niet al teveel druk en opdringerig zijn, eerst loop ik met hem aangelijnd zodat hij van mij leiding krijgt en hij rustig en van afstand de honden kan bekijken en ruiken ( zelf aan een hond ruiken om kennis te maken loopt meestal verkeerd af omdat hij dan ineens overvallen wordt door angst omdat die hond dan of onverwacht beweegt of hijzelf ineens bedenkt dat die hond toch wel héél dichtbij is nu, dit lijkt alsof hij een koude rilling krijgt…brrrrr..… kennismaken met andere honden heeft hij duidelijk nooit geleerd in zijn puppytijd…), als de eerste indrukken voorbij zijn en de honden gaan hun eigen gang tijdens de wandeling kan hij zelfs gewoon los mee verder. Mits we in beweging blijven.
• Een enkele keer valt hij nog weleens uit naar een andere hond, ik merkt dat ik dan minder teleurgesteld en geschrokken reageer dan voorheen, ik kan zelf dit gedrag van hem verklaren, vaak is het logisch dat hij op zulke momenten uitvalt. Vaak ook had ik het zelf kunnen voorkomen…..
  
  

Als je mijn hond nu ziet in vergelijking met een jaar geleden, dan zou je echt denken dat ik stiekem een andere hond heb aangeschaft….!!!! Ik had nooit verwacht nog eens rustig en ontspannen met hem over straat te kunnen lopen, maar nu lukt dit toch dankzij de Click2Calm methode. 

Gebarentaal

Voor dat wij de honden hadden die we nu hebben, hebben wij altijd een paar afgedankte kruisinkjes gehad. Deze hondjes zijn erg oud geworden ( 18 jaar) en waren op het laatst doof door ouderdom. Ik ontdekte dat ik ondanks hun doofheid toch nog best goed met ze kon communiceren. Dit kwam doordat ik onbewust toch veel gebaren maak binnen het contact met de honden. Hier ben ik eens op gaan letten en ze bewuster gaan gebruiken, handig voor later….als ook deze honden oud en doof zijn….? Maar ook gewoon leuk om eens mee bezig te zijn en er op te letten wat je eigenlijk allemaal doet.  Ik maak veel gebruik van gebaren, deze gebaren zijn echter vaak onbewust aangeleerd, maar nu vind ik het erg handig dat de honden er gebruik van maken. Door het gebruik van gebaren kan ik ook op afstand zonder geluid met ze communiceren.

De verkeerde hond

Gisteren liep ik op een dijk met de honden, daar kan ik goed zien of er andere honden lopen, dus als er niets loopt kan Lucky ook lekker los en rennen maar!! Heerlijk dat ik zo,n plek in de buurt van mijn huis hebt, ga er bijna dagelijks heen en loop er uren met ze of ga lekker op de dijk zitten en over het water staren, de honden vermaken zich er prima, hele gaten zijn er al in de dijk gegraven, dat Bergen op Zoom nog niet onder water staat is een wonder! 

Gister zag ik iemand aankomen lopen en het leek erop dat ze een hond bij haar had, ik zie ineens Lucky naar ze toe rennen, ik riep, niet komen…..ik riep…..weer niet komen, stond wel stil en keek naar me maar liep weer door! Ik schrok…wat gebeurt er toch, ben absoluut niet gewend dat hij niet gelijk komt en aangezien hij niet sociaal is naar andere honden kreeg ik het enigszins benauwd en zag in gedachten zich al allerlei rampsenario’s afspelen! Toen hij niet luisterde wende ik mijn hoofd af, wilde niet zien wat er zou gebeuren en kon er niets meer aan doen. Maar, hé???? Ik wende dus mijn hoofd af en keek recht in het smoel van Lucky!!!!! Die me aan stond te kijken van uhhhhhh, waarom roep je toch zo hard? Sta allaang op je te wachten! Bleek dus dat die andere mw. ook een herder had in een beetje dezelfde kleur en die hond was keurig bij zijn baas gaan lopen toen wij eraan kwamen……en Lucky dus ook. Pfffffffff, honden! ( en blinde baasjes…)

Kleine blaffende hondjes...

In de loop van de tijd zie ik dat Lucky onderscheid begint te maken tussen verschillende honden. En ik moet zeggen, steeds vaker vind ik zijn reactie niet meer dan logisch en redelijk, zeker als herder zijnde…

Met name de honden die zelf ook reactief reageren of zomaar op ons af komen vind hij erg moeilijk. Met name de kleine terriers en labradors geven vaak problemen.

Een van zijn beslist niet favorieten is een boerenfox die hier in de buurt woont, dit hondje heeft hem één keer zo erg laten schrikken dat Lucky , Basco en Sora dit nooit meer zullen vergeten. Het hondje kwam ’s avonds ineens luid blaffend vanuit een bosje op ons afgerend, totaal onverwacht, we stonden allemaal stijf van schrik. Sindsdien is het altijd trammelant met hem. En zijn baas…….??? Hoezo baas…

De “baas” laat het hondje maar doen, het loopt altijd los in het park en de baas gooit de ballen, maar bij iedere hond die eraan komt vliegt het hondje daar blaffend op af en zo ook bij ons. Eén keer zal ik nooit vergeten. Ik liep aan de overkant van de weg op de stoep, dit is een weg waar vrij veel auto’s rijden. Bewust ga ik daar altijd lopen als het bewuste hondje in het park aanwezig is zodat er voldoende afstand tussen de honden is. Wat doet het hondje? Komt fel blaffend op ons af, steekt zelfs de weg hierbij over, wat doet de baas? Hij roept pas als het hondje allaang bij ons is en ik me uit een netelige situatie probeer te redden met drie honden!  Wat een onveilige situatie voor dat hondje, stel je nou eens voor dat er net op dat moment een auto voorbij was gekomen…..mmmm… ik zal hier maar niet schrijven wat ik op dat moment dacht!

Dit soort situaties kan ik echt niet begrijpen en dit kan echt voorkomen worden door meer rekening te houden met andere mensen, in een drukke omgeving, de hond aan de lijn houden, zeker als je weet dat je hond zo fel kan reageren op andere honden!!! Zucht… en ik me best maar doen om te proberen conflicten met andere honden te vermijden…

Dit soort situaties zorgen er iedere keer voor dat ik met Lucky weer een paar stappen terug moet doen in de training, hij raakt hier snel door ontregeld en reageert dan weer meer gespannen bij het naderen van andere honden. Gelukkig is het wel zo dat hij tegenwoordig steeds sneller hersteld, voorheen had hij voor dit herstel zeker drie dagen nodig, nu is dit nog maar één dag. Ook zie ik dat hij op het moeilijke moment zelf sneller hersteld als hij aanspant of borstelt. Allemaal kleine positieve dingen.

click2calm kost veel inzet en energie

 Ik ervaar de trainingsessies met Lucky en click2calm als zeer prettig maar ook als zeer vermoeiend. Lucky ontwikkeld zich zeer snel in positieve zin, valt eigenlijk niet meer uit naar andere honden als hij aan de lijn loopt, maar vind het nog wel erg moeilijk en is er nog niet ontspannen bij. Lucky kijkt wel naar mij als ik click en komt dan zijn beloning halen maar kan zijn ogen nog niet van de andere hond afhouden. Dit mag natuurlijk, terwijl hij kijkt click ik vrolijk door en geef hem continu lekkere dingen. Met als resultaat dat hij niet meer blaft en bij me blijft staan of zitten zonder de neiging te hebben ‘uit te vliegen’. Als hij naar mijn gevoel té gespannen is dan laat ik hem zitten wat meehelpt hem te ontspannen. Ik besluit om het wat rustiger aan te doen omdat het allemaal erg intensief is, zowel voor hem, voor mezelf en voor mijn gezin. Immers moet ik nu niet vier keer op een dag één maar twee rondes lopen. En tijdens het lopen met Lucky moet ik erg alert zijn op hem en de omgeving zodat de training goed verlopen zal, een stuk ontspanning en even wegmijmeren in mijn gedachten tijdens het wandelen is er hierdoor niet meer bij…. Hierbij komt dat ik de neiging heb mijn eigen verwachtingen nogal hoog in te zetten en denk dat het beter is deze bij te stellen, ook naar Lucky mag ik niet teveel verwachten. Het hoeft allemaal niet zo perfect en zo snel. Ik neem me voor mezelf in te prenten dat Lucky nooit zo’n sociale hond zal worden als dat ik gehoopt had, hij hoeft van mij ook niet te spelen met andere honden, maar hij moet andere honden wel met rust kunnen laten. Dit wordt mijn nieuwe doel. Dan kan het altijd nog meevallen. 

Click2Calm voor de hele roedel

Tijdens de observatie van mijn roedel(tje) honden zie ik dat Basco vaak het startsein geeft met het naar andere honden toerennen en dat dit als een tricker werkt op Lucky die zijn roedel moet beschermen ‘als herder’, Lucky ziet die andere hond als een gevaar waardoor hij erachteraan rent met alle gevolgen van dien. Helaas heeft dit één keer tot een incident geleid. Dit moet dus voortaan voorkomen worden. Ik ga kijken hoe de honden reageren op de clicker als ze loslopen. Ik oefen dit op terrein waar geen andere honden lopen. Wonderbaarlijk hoe ze reageren op dit geluid. Ik hoef maar één keer te clicken , de honden kijken alledrie en komen meteen naar me toe. In geval van nood kan de clicker me dus redden?!

Zie hier een stukje uit mijn dagboek wat ik in die tijd bijhield:

 ”Vanmorgen loopt er een hond aan de andere kant van het grasveld (grote afstand) hij blaft naar mijn roedel. Ik zie Luuk onzeker worden Sora en Basco reageren hier niet op, Luuk kijkt naar de hond, ik click, Luuk komt gelijk naar me toe om een brokje te halen, is ontspannen! En tot mijn grote verbazing komt ook Basco naar me toe voor een brokje!!!!! Ook hij heeft het al helemaal door en dit is fantastisch want als hij dit steeds blijft doen dan kan Luuk niet alleen van mij leren maar ook van hem!”

Dus ook als de honden loslopen kan click2calm veel betekenen. (weer eens wat anders dan Teletact.....)

Met een roedel op stap

Waar ikzelf nooit aan gedacht heb en waar andere mensen waarschijnlijk ook niet bij stil staan is het feit dat als je met meerdere honden loopt het vaak moeilijker is om een  andere “ vreemde” hond te ontmoeten. In deze situatie kunnen de honden ( met name de honden die vaak wat angstig zijn voor vreemde honden) plotseling heel hoog van de toren gaan blazen. Deze reactie kunnen hun eigenaren verrassen, want dat gedrag kennen ze niet van hun hond.
Voor een hond alleen die in zijn eentje een groep honden ontmoet kan dit een teken zijn om te vluchten of juist een grote mond op te gaan zetten, hetgeen voor de groep honden een startsein kan zijn voor een jachtpartij of knokpartij, dit kan een situatie zijn die flink uit de hand kan lopen met ernstige gevolgen…

Een roedel honden vormt een hechte club en voelt zich samen erg sterk staan. Als de sterkste van de club het niet goed vind of onzeker is als er en vreemde hond binnen de grens van de roedel wil binnenkomen wordt dit gevoel versterkt door de rest van de groep hetgeen tot gevaarlijke situaties kan leiden.
Dit versterken van de gemoedstoestand onder elkaar noemt men ook wel “ Ganging-up”, die zie je bij honden maar ook bij mensen gebeuren, denk aan de groepen vandalen, hangjongeren, voetbalvandalen, groepsvorming binnen werk en verenigingen scholen enz.enz. Als je deze mensen apart ziet, zijn het meestal heel aardige personen, maar binnen een groep gedragen zij zich  verrassend anders.

Hier ligt dus een grote verantwoording voor jouw als begeleider van een groep honden. Je moet je hiervan bewust zijn, je moet veel overzicht hebben en vooruit kunnen denken en overwicht hebben op elke afzonderlijke hond maar ook op de honden als groep.

Ikzelf probeer hier zoveel mogelijk rekening mee te houden als ik aan het wandelen ben met de hele club. Als er andere honden aankomen probeer ik de honden bij me te houden en ze duidelijk te maken dat ik de bepalende factor ben en niet hun. Ik probeer wat afstand te houden en rustig voorbij te lopen zonder gedoe en gesnuffel aan elkaar. Of ik laat ze eventjes allemaal zitten en te    “ blijven ”  totdat de andere hond voorbij is. De hond die vind dat hij de roedel moet bewaken hou ik aangelijnd in geval van onvoorziene omstandigheden en gaat pas weer los als de honden gepasseerd zijn. Ik train hierbij met iedere hond apart zodat zij ook apart van elkaar naar mij luisteren en ik er een goede verstandhouding mee heb.

Vaak merk ik dat mensen die met één hond lopen er niet van op de hoogte zijn hoe dit werkt met een groep honden, en laten hun eigen hond gewoon naar de groep gaan zonder te zien hoe de groep hier op reageert en zonder het gevaar ervan in de gaten te houden. Ik hoop dus dat er meerdere mensen dit stukje van mij lezen en bewust worden van het gevaar dat hun hond loopt als ze op een groep honden afstappen omdat het volgens de baas zogenaamd “ zo gezellig “ is...

Mijn ervaringen met Click2Calm

Nu ik zo intensief met Lucky en click2calm bezig ben ben ik zo aan het observeren gegaan dat mij veel dingen opvallen.

Onder andere zie ik bijvoorbeeld dat mijn andere twee honden ook heel onzeker kunnen reageren naar andere honden, iets wat me voorheen eigenlijk nooit zo was opgevallen. Omdat dit van negatieve invloed kan zijn op het gedrag van Lucky besluit ik dat ik hem zoveel mogelijk alleen meeneem naar buiten. Als ik met alledrie op stap ga dan ga ik naar de rustige plekken met weinig andere honden of op rustige tijden. Tevens ga ik uittesten hoe de Sora en Basco reageren op de clicker, zodat ik misschien hun ook nog een beetje zal kunnen bijsturen in hun gedrag. Met verbazing ervaarde ik hun eerste reactie bij het gebruik van de clicker. Sora en Basco, die het geluid hiervan tot nog toe nog nooit gehoord hadden, keken verheugt en stonden al dansend voor me om te vragen wat er nu ging gebeuren!! Super!! Nog enthousiaster dan dat Lucky reageert, maar hij is dan ook van nature een stuk behoudender en veel meer gespannen. Van deze enthousiaste reactie kan ik dus goed gebruik maken. Tegenwoordig als ik een hond aan zie komen en ik loop met alledrie dan click ik en er staan gelijk drie honden voor me me aan te staren om wat lekkers te krijgen, ik ga door met clicken totdat de “vreemde hond” is gepasseerd. Dit kost heel wat creativiteit in het vasthouden van riemen clicken en belonen, maar ook hier wordt ik steeds handiger in. Het gaat goed en het lijkt dat Lucky door het enthousiasme van de andere twee honden nog eens extra gestimuleerd wordt. Ik hou nog voorlopig veel afstand tussen mijn honden en de “vreemde honden” dit wil zeggen dat ik vaak aan de andere kant van de weg/straat ga lopen. Ik besluit dit te blijven doen en verwacht dat de afstand als vanzelf kleiner zal worden als ik daar zelf aan toe ben. Ik ben nogal een gevoelsmens en vertrouw hier honderd procent op. Tot nog toe heeft mijn gevoel en intuïtie me nog niet in de steek gelaten. Het gaat goed, Lucky wordt steeds meer ontspannen en komt hierdoor meer toe aan ander gedrag, zoals bijvoorbeeld meer snuffelen aan bomen en struiken, stiekem af en toe zijn poot optillen. Laat zelf ook zijn eigen kalmerende signalen zien. ( hierover later meer) Deze ontwikkelingen vind ik erg leuk om mee te maken en stimuleren mij ontzettend om door te gaan met wat ik bezig ben. Naast al de trainingsessies hou ik een dagboek bij die ik wekelijks doormail aan Monique Bouten, zij stuurt deze telkens trouw weer aan me terug met tips, op-aanmerkingen, overdenkingen en vooral ook veel complimenten. Deze mailtjes werken zo ontzettend motiverend en zorgen ervoor dat ik mezelf begin te hervinden, me weer zekerder voel en dat mijn gevoel en idee over Lucky de juiste was en nog steeds is. Lucky is een heel onzekere, angstige maar héle lieve hond. Heeft alleen een sociale handicap, nou ja, als dit nu alles is……toch?

Natuurlijk is me nog veel meer opgevallen tijdens al mijn observaties van de honden, maar dat is teveel voor één verhaal. Hierover de volgende keer meer.

Aloe Vera en dieren

Onze vorige hond ( Weimaraner) was superallergisch. Daar hebben wij veel mee afgezien. De hond had om de haverklap uitslag over heel zijn huid en rode tranende ogen. Iedere keer werd de hond volgestopt met Prednison en Antibiotica, hier deed hij het dan weer een poosje goed op, tot de volgende aanval van allergie. Hij was zo’n beetje overal allergisch voor, voor verschillende voedingsmiddelen maar zelfs ook voor zwemwater en het gras…… Hij kreeg het duurste eten van de dierenarts wat er te krijgen was en aangezien de hond 40 kilo woog kan je je voorstellen wat een vermogen die hond ons gekost heeft. Voor de hond zelf moet dit niet gemakkelijk geweest zijn, het was een hond met beslist geen makkelijk karakter, maar de irritaties door de allergie zorgde tevens voor prikkelbaarheid.

Door persoonlijke lichamelijke ongemakken ( o.a. last van de bloeiende bomen) kwam ik in aanraking met producten van de Aloe Vera van Forever Living Products welke ik hiervoor ben gaan proberen. En wonderbaarlijk knapte ik er erg van op en voel ik me sindsdien een stuk fitter en vitaler en kom ik sindsdien het voorjaar goed door. Ik begreep dat deze producten ook voor dieren gebruikt konden worden en vond het de moeite waard om te proberen.

Ik ben de drinkgel door zijn voer gaan doen en spoot zijn vacht in met de Aloe Veterinary. Ik zag zijn huid met de dag rustiger worden en opknappen en gaan glansen. Hierbij ben ik wel doorgegaan met het speciale voer, want de oorzaak van de allergie haal je niet weg met Aloe Vera. Nooit meer heeft hij zulke erge huidklachten gehad, soms nog wel een beetje dat het opspeelde bijvoorbeeld als hij in water had gezwommen waarvan de kwaliteit niet helemaal van Dat was, maar het was sindsdien veel beter te hanteren en de hond voelde zich zichtbaar prettiger. 

Mijn honden nu zijn kerngezond, maar Sora heeft snel last van een droge huid met schilfertjes en Lucky heeft regelmatig last van jeuk. Ook bij hun ben ik weer Aloe vera door het eten gaan doen en de klachten verdwenen binnen een week, de vachten zien er gezond en mooi glanzend uit. Sindsdien zweer ik bij de kwaliteitsproducten van Forever Living Products met als basisingrediënt de gel uit het blad van de Aloë Vera.

Het belang van een goed apport

Verschillende trainingsvormen/sporten zijn gebouwd rondom een goed apport. Als zo’n sport gaat doen met je hond verloopt het dus alleen maar goed als de hond het apport goed doet. Het is dus belangrijk dat deze op de juiste manier is aangeleerd. Als ik mijn honden alleen voor de lol zou houden en alleen ballen zou gooien en andere spelletjes zou doen, zou het voor mij niet zo uitmaken hoe het apport is aangeleerd en dat het niet zo perfect zou gaan. Maar ikzelf verwacht meer. Mijn bedoeling is om echt te werken met een hond, dan wel in de jacht als in het reddingswerk en daarbij is een goed apport van groot belang! Bij de jacht zou anders een dier onnodig kunnen lijden en in het reddingswerk kan het gaan om een mensenleven of het vinden van iemand die al langer wordt vermist, belangrijk dus dat je hond daar geen spelletje van maakt en beseft dat apporteren tijdens het werk ook echt werken is!

Voor mij bestaat er maar één manier voor het aanleren van het apport. De volgende keer zal ik beschrijven hoe ik dit aanpak.

Ik begin al met het aanleren van het apport als het hondje een week of tien oud is. Tijdens het wisselen van de tandjes stop ik even met al te intensief trainen met een blok maar oefen ik met speeltjes het commando vast en los.

Voorkom dat de hond fouten kan maken, hou zolang mogelijk de hond aan de lijn ( lange lijn bij grotere afstanden), gaat het mis ga dan weer terug naar het begin en bouw het weer opnieuw op. Zorg ervoor dat het leuk wordt voor de hond, dit is het allerbelangrijkste!!!!!!

Bij deze vorm van het aanleren van het apport is het apport een soort van “moeten”, maar als je het leuk en enthousiast brengt en de beloning erbij superdesuper is dan merk je al heel gauw het “moeten” niet meer, en wordt het het leukste spelletje van de hond. Natuurlijk kan deze vorm van aanleren heel goed samen met de clicker om de hond nog méér te motiveren!

Het aanleren van een goed apport

Stap 1

In huis heb ik op verschillende plekken een klein apporteerblokje liggen die ontworpen zijn voor puppen en kleine maat honden.
Bij de start beloon ik alleen maar de belangstelling en het snuffelen aan het blok. ( kom’ns kijken? Wat is dit?) Meestal als vanzelf gaat dit snuffelen over in het proberen pakken van het blok doordat puppen nog erg de neiging hebben om alles te onderzoeken met hun bekje. Geweldig!! Belonen!! Hierbij hou ik het blok zelf nog vast, als het in de bek zit zeg ik tegelijk “Apport” en bij het loslaten tegelijk “Los”

Deze oefening doe ik verschillende keren op een dag, als ik op de bank zit, als ik bij het aanrecht sta, als ik in de tuin ben, willen we de hond belonen oké, eerst het blokje dan wat lekkers, gaat de hond eten? Oké, eerst het blokje, dan eten enz., overal in huis liggen de apporteerblokjes voor het grijpen.

Als het hondje het blokje heeft geaccepteerd en het ongeveer 10 tellen wil vasthouden zonder dat ik het nog vasthoud dan gaan we een stapje verder.

Stap 2

Ik houd het blokje op een kleine afstand voor de hond en kijken of hij ernaar toe gaat om het te pakken. Als de hond dit doet en het goed blijft vasthouden maak ik de afstand groter door het blokje steeds lager te houden zodat de hond een buiging moet maken om het blokje te pakken, dit gaat met hele kleine stapjes en soms moet je ineens weer wat hoger het blokje aanreiken om het enthousiasme erin te houden.

Bij dit alles is je eigen enthousiasme / de beloning en vooral engelengeduld eigenlijk het belangrijkste!!

Als uiteindelijk de hond het blokje graag van de grond pakt dan is het ergste van het aanleren achter de rug!

Stap 3

Bij de volgende fase doe ik de oefening aangelijnd om de hond te begrenzen en te voorkomen dat hij wegloopt met of zonder blok in zijn bek. Dit zou namelijk niet zo handig zijn en je moet voorkomen dat de hond zichzelf iets aanleert wat later weer bijgestuurd moet worden.

De hond pakt het blokje van de grond tegelijk met het commando”Apport”, ik loop een stap van de hond weg en roep de hond “Voor” . Pak het blok vast en zeg “Los”. Dit bouw ik uit tot grotere afstand en tot voor me zitten.

Als hij het blok goed blijft  vasthouden ga ik stukjes lopen met ze en moeten ze het blok vasthouden, onderweg zeg ik dan ineens “kom voor” en geven ze het blok af.

Bij alles wat goed gaat is het FEEST!!

Stap 4

Als de hond dit goed doet er zich geen problemen voordoen dan ga ik het uitbouwen naar een blok voor me leggen en de hond sturen om het te pakken. Of de hond tegenover me en het blok tussen mij en de hond de hond pakt het en loopt gelijk rechtdoor naar mij toe.

Als dit alles goed gaat vergroot ik de afstanden en ga ik ook buiten oefenen, eerst in een rustige omgeving en daarna met meer afleiding.

Pas als ik zeker weet dat de hond altijd gelijk naar me toe komt met het blok ga ik een start maken met onaangelijnd apporteren.

Succes! Met deze stappen, en als je problemen of vragen mocht hebben, weet me dan te vinden…

Ineke

Op reis met de reddingshonden

Ik ben vorige maand een paar dagen weggeweest met de Delta Reddingshondengroep waarbij ik samen met Sora train sinds januari. Voorheen heb ik hier met Lucky getraind, in zijn werk deed hij het prima, maar zijn sociale handicap bemoeilijkte het omdat we ook op openbare terreinen trainen waar ook gewoon mensen wandelen met hun hond en ik heb daarom uiteindelijk toch besloten met hem daar te stoppen en het verder te gaan proberen met Sora.

Twee keer per jaar gaan we een paar dagen kamperen en trainen met de honden. Het was erg gezellig en ik heb weer genoten van al die bazen en honden en hun hondenwerk. Het blijft altijd weer even leuk om naar te kijken. Sora heeft het goed gedaan en heeft weer veel stappen gezet in haar ontwikkeling van het reddingswerk. Ze blijft me verbazen hoe goed ze het oppakt. Deze dagen vonden plaats in een omgeving waar veel wild zat, zoals reeën en wilde zwijnen, we zagen de reeën ook regelmatig lopen, zelfs overdag. Ik zag aan Sora dat ze regelmatig afgeleid werd, maar ondanks dat bleef ze zoeken naar mensen en als ze van iemand lucht kreeg, ging ze er linea recta heen om te laten zien dat ze hem of haar had gevonden.

En niet een beetje superfanatiek! Blijkbaar is het commando ”mens” nu goed aan het conditioneren bij haar. Geweldig knap is dit voor deze jachthond van bijna zes jaar die vol met passie zit om te willen werken, ik ben dan ook apentrots op haar en ze heeft haar eerste (basis-) certificaat binnengehaald!

De start met click2calm

Bij een angstige/onzekere hond kan je heel weinig doen bij agressie naar andere honden, je mag bijv. niet een corrigerende brul geven omdat dan de hond denkt: “Hoi! De baas doet het ook!” je mag deze honden niet hard corrigeren omdat je dan alleen de angst versterkt in plaats van vermindert omdat je dan bevestigt dat een andere hond niet leuk is! Plus dat dit de vertrouwensband tussen baas/ hond flink kan beschadigen. Dit voelt voor de hond namelijk net als dat je naar de tandarts moet terwijl je daar erg bang voor bent en dat dan de tandarts je ook nog eens een pak op je donder geeft! Negeren is dus de enige oplossing hiervoor.

Ik voelde me erg machteloos in deze situatie en vond toch dat iets moest proberen te veranderen aan het gedrag van Lucky. Hiervoor heb ik uiteindelijk gekozen voor de Click2Calm methode. Over hoe de Click2Calm methode werkt heb in deze post al geschreven.

De eerste week vond ik deze techniek lastig te hanteren, ik moest leren om veel dingen tegelijk te doen en moest erg alert zijn als ik ging wandelen. Dodelijk vermoeiend vond ik dit. Om me heen kijken, op de hond letten, spant hij aan, wordt hij alert, borstelt hij, tongelt hij, staart hij enz. en dan de riem nog vast houden en clickeren en brokjes geven! Dat is niet niks! Ik heb de eerste week de rondjes wat kort gehouden en ben om Lucky te ontspannen veel buiten spelletjes gaan doen met hem op plekken waar geen honden waren ( leve de industrieterreinen!), hij moest immers de clicker goed leren kennen en vooral dat dit LOL betekend en hij moest ontspannen en dat lukt zéér goed met behulp van de clicker.

Omdat ik zo alert werd op mijn hond ging ik steeds meer zien en ontdekte ik dat hij nog veel angstiger was dan dat ik al die tijd had gedacht, hij spande bijna overal bij, auto’s fietsers, wandelaars, paarden, harde geluiden, blaffende honden achter deuren, carnavalspakken ( nu is dat ook wel erg vreemd natuurlijk…) Dus ik had nogal veel werk voor de boeg. Ik besloot gewoon bij iedere vorm van spanning te gaan clicken totdat hij ontspande.

Ik liet Lucky zitten in het begin, zeker als er een hond voorbij kwam, ook het laten zitten hielp hem om beter te kunnen ontspannen (kalmerend signaal). Ook merkte ik dat ik zelf erg gespannen was als ik ging wandelen met Lucky, ik was op ijn hoede voor zijn uitvallen en voor de agressie die hij op zulke momenten liet zien en wilde ze persé voorkomen, voelde me machteloos en erg verantwoordelijk voor hem. Ik had al meerdere scheldpartijen van andere hondenbazen over me heen gehad de laatste tijd en dit deed me duidelijk niet goed. Toen ik begon met de clicker ben ik me in de loop van de tijd beter gaan voelen. Ik voelde me verantwoordelijk maar had nu ook het gevoel daar iets mee te kunnen, ik stond niet meer machteloos, maar kon iets doen om Luuk te helpen over zijn angst heen te komen en zijn gedrag om te buigen. Ook merkte ik dat de mensen op straat positief reageerden, ze keken nieuwsgierig naar wat ik aan het doen was, sommige mensen bleven er voor stilstaan en kijken en zagen dat Lucky rustiger werd als ik stond te clickeren. Ze zagen dat ik mijn best deed zijn gedrag te veranderen op een positieve manier.

De eerste weken vond Lucky het nog erg moeilijk zich op de clicker te concentreren tijdens spannende momenten, vooral bij andere honden gaf dit een probleem. Ik heb toen de afstand tussen andere honden en mij vergroot en toen ging het al gauw beter. Binnen een maand kon Lucky vrij rustig blijven zitten kijken naar een hond als die in de buurt kwam, nog wel met een mega- grote afstand ertussen. Maar, dit was al een stap dichterbij mijn doel! En ik merkte dat deze vooruitgang mij al meer zekerheid gaf en zorgde dat ik gemotiveerd bleef om door te gaan met deze methode. Wil je weten hoe dit verhaal verdergaat? En wil je meer weten over de Click2Calm methode? Lees dan ook de volgende verhalen die ik ga schrijven!

Hieronder kun je reageren op deze post.